پرواز کن...

ذره ای امید

kianaa — Wed, 14 Oct 2009 15:44:43 GMT

بالاخره امروز بعد از مدتها از ته دل خندیدم

یه خبر خوب گرفتم که وقتی قطعی شد حتمن میگم

فعلن که خوبم

......

kianaa — Tue, 22 Sep 2009 08:22:55 GMT

خسته تر از خسته ام

تنهاتر از تنها

تنها تکراری که هرچه تکرار می شود باز عادت نمی شود.

کاش یا تکرار نبود

یا مانند ان فواره ی سرگردان تکرار خود را نمی فهمیدیم

تلخ و شیرین

kianaa — Sun, 09 Aug 2009 11:00:22 GMT

همیشه وقتی با بچه ها از ازدواج حرف می زدیم فقط یه موضوعی

بود واسه سرگرمی و حتی بعضی وقتها واسه خنده.

ولی امروز فهمیدم واقعیتی انکارناپذیره.

امروز که خبر نامزدی دوست ۱۵ ساله ام رو از دهنش شنیدم.

کسی که هر روزمون باهم میگذشت حالا دیگه ۲ دقیقه نمیشه پیداش

کرد چه برسه به یک دل سیر درد و دل کردن.

از خوشیش خوشحالم.خوشحالم سروسامون دیدنشو می بینم.

حالا که هم بازیام همه رفتم باید بگردم رفقای جدید پیدا کنم.

پایان نزدیک است

kianaa — Thu, 06 Aug 2009 09:24:18 GMT

می‌بینم صورتمو تو آینه،
با لبی خسته می‌پرسم از خودم :
این غریبه کیه ؟ از من چی می‌خواد ؟
اون به من یا من به اون خیره شدم ؟

باورم نمیشه هر چی می بینم ،
چشامو یه لحظه رو هم می ذارم ،
به خودم می‌گم که این صورتکه ،
می‌تونم از صورتم ورش دارم!

می‌کشم دستمو روی صورتم،
هر چی باید بدونم دستم می‌گه،
من‌و توی آینه نشون می‌ده،
می‌گه: این تو یی، نه هیچ کس دیگه!

جای پاهای تموم قصه‌ها،
رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها،
مونده روی صورت‌ت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا!

*

آینه می‌گه: تو همونی که یه روز
می‌خواستی خورشیدو با دست بگیری،
ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده،
داری بی‌صدا تو قلبت می‌میری!

می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه!
آینه می‌شکنه هزار تيکه می‌شه،
اما باز تو هر تيکه‌ش عکس من ئه!
عکسا با دهن‌کجی به‌ام می‌گن:
چشم امید و ببر از آسمون!
روزا با هم دیگه فرقی ندارن،
بوی کهنه‌گی می‌دن تموم‌شون!

داستان یک عشق

kianaa — Wed, 05 Aug 2009 13:57:18 GMT

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لحجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چه تو در سر داشتی

از تنهایی و حسرت رها کردم ...

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا تا کی برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارد

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و

بعد از رفتنت ...

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

و من در اوج پاییزی ترین ویرانه ی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ...

شاید به رسم و عادت پروانگی

من باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...

پایان

kianaa — Sun, 02 Aug 2009 08:08:53 GMT

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب خاکستری ترک برداشت

رفتم که بروی.بی صدا رفتم ساده بروی.

ساده بودی مثل سایه.مثل شبنم رو شقایق

مثل لبخند سپیده.مثل شب گریه ی عاشق

راست می گویند عشق صذای فاصله هاست

راست می گویند غرق ابهام است

عشق ابهام است

در دنیایی که حتی اینده ی نزدیکش پیدا نیس پول عشق را مبرد و می اورد

رفتم.

رفت

پایان.............

کجا ایستاده ام؟

kianaa — Sat, 25 Jul 2009 18:10:33 GMT

۴سال گذشت.۴سال دانشجویی.گذشت و عجیب گذشت.

من در اصفهان رشد کردم ولی در تهران بزرگ شدم.در این ۴سال چیزها دیدم و

شنیدم که در ان ۱۸ سال از ان بی خبر بودم.

کسانی دیدم انسان نما که غرق در حیوانیتند و بی خبر از ان.کسانی دیدم که

در پول گم میشوند و با پول پیدا میشوند.

دانستم حقیقتی ست که معرفت دری ست نایاب.دانستم مرگ در سایه

نشسته و به ما مینگرد.دانستم پول حرف اول را میزند و محبت حرف اخر را.

دانستم عشق با پول ناخالصی دارد و بی پول ناب است.

دانستم که در اعتقادات نباید پافشاری کرد چون ممکن است حتی عمیق ترین

انها را روزی انکار کنی.

روز ثبت نام خوب یادم هست.سرتاسر وجودم شوقی وصف ناشدنی بود.گویا

در دانشگاه فتح دنیا بود.و امروز که از ان در بیرون امدم هیچ حسی جز

پوچی ندارم.و یاد روزهایی که در ذهنم سنگینی میکند.

امتحانات دوران تحصیل تمام شد و اغاز امتحانات زندگی ست.که نه فرجه ای نه

جزوه ای نه تاخیری.و تمامی ندارد.هرچه در این ۴سال اموختم نه در دانشگاه

که از بیرون ان است.این ۴سال تنها گذراندن مرا بوی عطر پدر و دستان مادر

حریص تر کرد.دانستم روزگار منتظر نمی ماند تا ما قدرشناسی کنیم.

می خواهم هر لحظه هوای وجودشان را ببلعم.

اینک در ابتدای راهی ایستاده ام که ان را نمی دانم.تصوری از ان ندارم.

هدفی نداردم.ذوقی ندارم.حرفی ندارم.یک دنیا خواب می خواهم.

یک دنیا ارامش.یک دنیا طراوت جوانی.

اینک منم با خود ۴سال پیش بیگانه ام.

باید خود را بیابم.

تولد

kianaa — Tue, 07 Jul 2009 18:55:09 GMT

همیشه روزای تولد حس غریبی دارم.حسی عمیق که هیچ وقت جوابی براش

پیدا نمی کنم.غمی رو دلم سنگینی میکنه.دوست دارم ساعتها بشینم

و به نقطه ای دور خیره بشم و فکر کنم.وقتی دیگران بهم تبریک میگن

دلل تبریکو نمی فهم.من که کاری نکردم.مثل تسلیت گفتن به یه مرده میمونه.

پارسال بدترین تولد زندگیم بود.تنهای تنها بودم.وقتی ۱۲ شب یه شمع روشن

کردم ارزو کردم که هیچ وقت تنها نباشم.فکر کنم همین هم شد.

ممنونم از خدا.ولی شاید اگه نمیومدم ممنون تر میشدم

...

kianaa — Fri, 03 Jul 2009 21:04:09 GMT

من فراری بودم از عشق.فراری از دل بستن.ازدواج را اسارت میدانستم و

عشق را راهی سیاه و نافرجام .تمام زوایای ذهنم پر بود از راههای طلاق و

گریز از دلباختگی و نفرت از هر موجود زنده ای که مذکر است.

تا اینکه:

کسی امد که حرف عشق با ما زد

دل ترسوی ماهم دل به دریا زد

به یک دریای طوفانی

دل ما رفته مهمانی

کسی که وقتی اسم "مرد" را می اورد باد به غبغب نمی انداخت.سر حق و حقوق زن

بودنم چانه نمیزد.نه به حرف.که در عمل.کسی که پارچه ی روی سرم را

نشان نجابت نمیدانست و قهقهه هایم را بی حیایی.

با صبوری چشمانم را باز کرد تا ببینم دنیا فقط سیاهی نیست.مزه ی عشق را یه من

چشاند.ذره ذره بدون ترس.عشقی که ازاده ترم کرد نه اسیر.

رهایم کرد از هرچه بند زنانگی و سنت.

اینک چشمانم باز است.عقلم می داند.قلبم میتپد.

هرسه همصدا.دوست می دارند.عشق را.زندگی را.

یکی مرا بفهمد

kianaa — Thu, 23 Apr 2009 15:46:18 GMT

تفاهم.هنر زن بودن.مریخی ها-ونوسی ها.ازدواج موفق...... .کتابها را زیرو رو میکند.

فهرستها را نگاهی می اندازد.وجه مشترکی با حال خود نمی یابد.از ابتدا شروع

به خواندن میکند.می خواند و می خواند و می خواند.چیزهایی یاد می گیرد.

از انچه مربوط است به بعد از ازدواج.خوب است ولی به کار الان او نمی اید.

ناامید کتابها را به گوشه ای می اندازد.جرقه ای به ذهنش می زند.

مادر-رفیق بی خیانت-.گوشی رابرمی دارد.شماره خانه شان را در

شهرستان می گیرد.در دلش خوشحال است که تمام ماجرای عشقش را

به مادرگفته.چقدر خوب است که مادرش امروزی فکر می کند.

"سلام مامان.سرم داره از اینهمه فکر منفجر میشه.امتحانای میان ترم شروع شده و

من اصلا" تمرکز ندارم.مامان چیکار کنم؟"

سر تا پایش گوش می شود تا حرفهای مادر را ببلعد.کم کم سرد می شود.

گویی زیر اب سردی نشسته که قطره قطره بر سرش می ریزد.

ذره ذره تمام وجودش سرد می شود.حرفهایی می شنود تا بفهمد

واقعیتی ست که ۳۵سال با مادر فاصله سنی دارد.

گویی مادر با سخنانش بر سرش ضربه می زند."حرف مردم"."گناه".

"دختر محجوب"."باید زودتر بیایند خواستگاری"..... .

بازهم نا امید می شود."بله.گوشم با شماست.چشم.خدافظ"

بی هدف تلویزیون را روشن می کند.باز جرقه ای دیگر در ذهنش دلش را گرم می کند.

یادش می اید مشاور دانشگاه روزهای یکشنبه.سه شنبه.چهارشنبه در اتاق ۲۰۱ است.

یکشنبه.سه شنبه.چهارشنبه.در اتاق بسته.بسته.بسته.

ناامید با یک دنیا چه کنم و چه باید بکنم راه خانه را پیاده طی می کند

.تابلوهای دکترها را نگاه می کند.روانشناس.مشاور.روانپزشک...

یکی یکی به مطبها سرمی زند"ببخشید برای مشاوره ازدواج وقت می خواستم.

هزینه اش چقدر است؟"

"نیم ساعت ۸۰تومان"."جلسه ای ۴۰ تومان".۲۰دقیقه ۲۶تومان".

سرش سوت می کشد.ما هردو دانشجوییم مگر چقدر پول داریم؟!.

با خود می اندیشد:دختری ۲۱ساله ام.پسرس ۲۳ ساله است.

سعی کردیم مشورت کنیم.از تجربه دیگران استفاده کنیم.مطالعه کنیم.حاصلی نداشت.

دیگر هرچه به فکر جوان و ناپخته مان برسد همان می کنیم.اما مسئول اشتباهایمان

دیگر ما نیستیم شمایید و حرف مردم.